ปีทื่ 4 แล้วนะ
วันนี้ 22 กันยายน 2552
สอบย๊าก ยาก จังนะ
แต่ไม่เป็นไรนะ เราต้องสู้ต่อไปอีก หลายวิชาเลย แต่เทอมหน้าอีก
วันนี้ทำอย่างเต็มที่แล้วนะ วิชาต่อๆไปต้องดีกว่านี้นะ
ไม่ยอมพ่ายแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ
ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าทำไมได้ เพราะคนที่คิดว่าทำไมได้ คือคนที่ยังไมได้ลองทำอะไรเลย
บอกกับตัวเองเสมอว่า สู้ๆ แพ้ไมได้
อุปสรรคเป็นเหมือนเกมส์ที่เราต้องเอาชนะมันให้ได้ อย่ายอมแพ้ง่ายๆ
คนที่เค้าประสบความสำเร็จ เค้าก้อต้องผ่านอุปสรรคมาแล้วทั้งสิ้น
เขียนคำแม่สอน เป็นกลอนติดไว้ข้างฝา ย้ำเตือนผ่านตา ให้จำว่า"แม่ยังรอคอย"
เกียรตินิยมครับ จะเอาไปฝากแม่นะ
ขอให้แม่เป็นกำลังใจให้ตองด้วยนะครับ
คิดอยู่เสนอว่าพ่อ แม่ พี่ท๊อป คือกำลังใจที่สำคัญ
เคยเหนื่อย เคยท้อ แต่มีเพื่อน มีคนรู้ใจ มีที่บ้าน คอยให้กำลังให้ต่อสู้มาตลอด
แม่สอนเสมอว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
วันนี้ล้ม ก้อรีบลุก ต่อสู้วันพรุ่งนี้ต่อไป
พรุ่งนี้ย่อมดีกว่าวันนี้เสมอ ถ้าเรามีความตั้งใจกะมัน
แม่ทนลำบาก เพราะอยากให้ลูกสบาย
ไม่รู้จะได้กลับบ้านวันไหน
อยากกลับไปหาแม่ แล้วกราบที่ตักแม่ พุดเหมือนตอนเป็นเด็กว่า "แม่ครับ หนูรักแม่นะ"
คำกล่าวที่ว่า
"เงินเดือนเดือนแรกที่เราให้แม่ คงเทียบไมได้กับค่ารักษาพยาบาลเมื่อเราเจ็บป่วย
เสียงร้องเพลงที่แสนห่วย คงเทียบไมได้กับเสียงร้องเมื่อแรกเกิด และดอกมะลิหลายช่อก้อคงเทียบไม่ได้กับความรักที่แม่มีให้เราตลอดมา"
คิดถึงแม่ขึ้นมา น้ำตามันก้อไหล อยากกลับไปซบลงที่ตรงตักแม่
กลับบ้านไปหาแม่ ไปกราบแม่ แล้วจะได้เจอกับรอยยิ้ม จากความรักที่จริงใจที่สุด จากสตรีที่อยู่ตรงหน้าเราที่รักเราที่สุด คนคนนั้นคือแม่ของผมครับ รักแม่...